Na een eerste succesvol jaar waarin het heren senioren team 1.27 werd samengesteld, onderaan de ‘ladder’ in de 5e klasse begon èn direct al promoveerde na de 4e klasse, waren de verwachtingen hooggespannen. Met alle ogen op ons gericht voelde wij de zware last die hiermee op onze schouders werd gelegd. De samenstelling van ons team bleef (aanvankelijk) ongewijzigd en onder leiding van captain Jo en na duurzaam beraad werden de contouren van een plan de campagne steeds duidelijker. Arno Hofstede werd ingehuurd om ons team optimaal voor te bereiden op de taak die voor ons in het verschiet lag. Al gauw werd duidelijk wat onze achilleshiel was. Putten… (zelfs degene van ons team die nóóit oefent met het putten werd overtuigd van de bittere noodzaak hiervan). Na de nodige lessen werd het team uiteindelijk zo fanatiek dat een ware putting Olympiade werd opgezet. De putting kampioen (Leo Brugman) hield hier en passant nog een fles (goedkope) wijn aan over.

Na maanden intensieve voorbereiding was het deze week dan uiteindelijk zover. Het team vertrok vol vertrouwen voor 2 dagen richting het lommerrijke Drenthe waar op donderdag golfbaan ‘De Gelpenberg’ verkend zou gaan worden (iedere goede strateeg brengt immers het terrein waar de slag plaats moet gaan vinden in kaart). Op vrijdag mochten zes gelukkigen uit het team het spits af gaan bijten. Ook de reserve speler en voormalig teamlid Frans Kaart (die inmiddels vanwege zijn verhuizing lid is geworden van golfbaan ‘De Haverleij’) vulden het reisgezelschap aan. Frans van der Broeck, het 8ste teamlid, had helaas andere verplichtingen.

In Aalden werd kwartier gemaakt in ‘Het Wapen van Aelden’. Een establishment dat dateert uit de jaren ‘20 van de vorige eeuw en waar de tijd, gezien de staat van het ameublement, sindsdien stil heeft gestaan. Een steile trap die naar de 1e etage leidde was ronduit levensgevaarlijk. Dat de reserve speler niet ingezet hoefde te worden mag gerust een godswonder worden genoemd.

Van daaruit werd naar de baan vertrokken om de eerste verkenningen uit te voeren. De Gelpenberg is een golfbaan die er goed onderhouden bij ligt. Afwisselend open terrein met zowel naald- als loofbomen, heide, hier en daar een waterpartij en diepe bunkers met mooi zand wisselen elkaar af. Er werden drie teams (3,2,2) gevormd (Sjoerd Croqué sloot i.v.m. een, overigens weinig succesvolle, operatie pas ’s avond aan). Frans Kaart en ondergetekende hadden zichzelf de taak opgelegd om het team mentaal wat weerbaarder te maken. De tegenstander mag immers nooit onderschat worden.
Onder het genot van een paar drankjes werden de terrein observaties gezamenlijk geëvalueerd, de strategie nogmaals doorgesproken en de tweetallen voor de 9-holes ochtend aanval wedstrijd definitief vastgesteld door captain Jo. De eerste tegenstanders waren De Keppelse. Captain Jo had geanalyseerd dat dit de sterkste tegenstander zou gaan worden. Het samengestelde team was hier minutieus op afgestemd. Dat ook doorgewinterde captains hierin foutjes kunnen maken mogen vergeven zijn.

Waarna vertrokken werd voor een ‘eenvoudige-doch-voedzame-maaltijd’ in ‘Het Wapen van Aelden’. Vanaf zijn zitplaats ontwaarde Leo Brugman onder een zwart kleed een biljart. Vanaf dat moment was hij niet meer te houden. Alle geïnteresseerden werden dan ook na het eten uitgedaagd voor een partijtje ‘10 over rood’. Ik zal de lezer een verslag van onze verrichtingen op het biljart verder besparen maar wil toch iets meegeven waar een ieder zijn voordeel mee kan doen. Rood-is-geen-geel, en geel-is-geen-blauw. Deze nuttige aanwijzing is niet alleen bedoeld voor spelers die de nobele biljartsport beoefenen maar ook voor zowel de beginnende als gevorderde golfer. Het mag overigens opnieuw een mirakel worden genoemd dat alle teamleden, die in meer of mindere mate in benevelde toestand verkeerden, heelhuids de reeds eerder vermelde trap zijn opgekomen. Dit enigszins tot spijt van de reserve speler.

Vrijdagochtend, 13 april 2019 11:00 AM. Beide Johan’s staan op de afslagplaats. Tot in de laatste vezel gespannen. Gretig om (toe) te slaan. Ping! De teerling is geworpen. Om redactionele redenen is de kopij hier enigszins ingekort (bovendien acht de redactie niet alle gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden geschikt voor de jongere lezer) en beperken wij ons dus tot een korte samenvatting van de uitslag van die dag. Drie van twee pelotons teams wisten de tegenstander uit te schakelen wat in de ochtend leidde tot 4 punten voor en 2 tegen. Deze uitslag gaf het team (nog meer) zelfvertrouwen en teamgeest. En die teamgeest werd ook nog eens vergroot doordat Frans van der Broeck even op en neer reed vanuit Westervoort (280 km!) om aan het einde van de greensomes en tijdens de prima lunch zijn team aan te moedigen.

Vrijdagmiddag, 13 april 14:15 PM. Weer staat captain Jo (nu echter alleen) als eerste op de afslagplaats om het spits af te bijten. Dat soms enige bescheidenheid op zijn plaats is, leert ons de geschiedenis. Leo Brugman was de laatste van het team die vertrok. De nevel van de vorige avond was blijkbaar inmiddels geheel uit zijn hoofd verdwenen en hoewel als laatste vertrokken liet hij als eerste zijn tegenstander in het stof bijten. De sneeuwbui die kort daarvoor op hem was neergedaald, heeft hem er vast toe doen besluiten om er maar gauw een einde aan te maken (7/6). Al gauw werd duidelijk dat de middagcampagne nog succesvoller was dan die van de ochtend. Alleen waar was Paul Kerckhoffs? Alle teams waren al lang en breed binnen, de bitterballen waren inmiddels op en Paul was nog nergens te bekennen. Uiteindelijk troffen wij hem aan op de green van hole 18. De eindstrijd was in volle hevigheid bezig. Na een werkelijk briljante put van 10 cm sleepte ook Paul uiteindelijk 2 punten voor het team binnen. Eindresultaat: 14-4.

Na het gebruikelijke diner en het nodige gebruikelijke slappe geouwehoer van de sprekers, vertrokken wij, spreekwoordelijk ‘moe-maar-voldaan’, richting het zuiden.
Komende week: tegenstanders van ‘De Scherpenbergh’, plaats van treffen: ‘De Keppelse’

René van Brandenburg
1e reserve speler
(NB Excuus voor het militaire jargon dat hier en daar in de tekst wordt gehanteerd. Wie met pek omgaat wordt er nu eenmaal mee besmeurd)

Een griet gehuld in wiet verliest niet?

Dames 1 mocht naar golfbaan de Haenen voor haar tweede wedstrijd en als het over hanen gaat zijn we er als de kippen bij. Helaas speelde er geen herenteam thuis van de Haenen, dus moesten we ons volledig op het golfen focussen.

De team samenstelling bleef ongewijzigd na het succes van de eerste wedstrijd, dus dezelfde zes zetten de wekker voor de Haenen kraaien (6:00 op een zondagmorgen wie verzint het) en reden weer richting het zuiden. Op golfbaan de Haenen aangekomen wordt er altijd verlangd naar een kop koffie (8:00 is net te vroeg voor een blikje enerydrink) met wat lekkers (kernzin 1 van de competitie: ‘diëten wordt vergeten’). Helaas had de horecameneer ook wat moeite met de vroege ochtend en was er geen kip (/appelflap) te bekennen bij de koffie.

Om 9:00 sloeg ik in de eerste foursome tegen Cromstrijen af. Een lekkere hook links de bomen in, dus moeders moest maar even een provisional slaan. Steady freddy als ze is ligt zij natuurlijk midden fairway. Tegenstanders ook. De fairway op lopen spotten we 3 ballen. De eerste, te kort om de hoek van de hole om te gaan, is van de tegenstanders. Daarna volgt die van mam keurig in het midden. En het beste van de 3, midden fairway, ligt de mijne. De goden waren ons goed gezind. Kernzin 2 van de competitie: ‘positieve karmapunten sparen, behoed je voor gevaren’.

Mam en ik waren lekker in vorm, hole 3: ik een monsterdrive van 230 meter, mam een strakke approach op 5 meter, eagle putt, niets was te gek. Met een 5/4 winst mochten we dan ook richting de lunch wandelen. Terug op het terras bleken Yvon en Thea net als vorige week zondag gehaktdag ter harte te hebben genomen met hun 7/6 winst in de derde foursome. Enkel Kitty en Francien moesten helaas op de 17e de punten aan de tegenstanders afstaan. Toch een stabiele 4-2 voorsprong.

In de lunchpauze werden de lange broeken gewisseld voor de wietrokjes van Francien. Een hijsje (ha-ha) verder zaten de rokjes keurig op de heupen. En wat zagen we er kiplekker uit! Kernzin 3 probeerden we hiermee waar te maken: ‘een griet gehuld in wiet verliest niet’.

Met een teamdoel van minstens 6 punten in de middag opende ik de singles. Het leek wel of er à la Popeye spinazie in de kroket van de lunch zat, want de ballen vlogen kneiterver. Met wind tegen moest ik er bijna nog een clubje af tellen zeg maar. Na 10 holes en ongeveer 10 approaches over de green heen snapte ik pas dat ik echt zoveel club minder moest pakken steeds (tja, ik heb inderdaad twee weken geleden blonde highlights laten zetten, ik zie een verband…). Gelukkig was het nog niet te laat om mijn achterstand om te draaien en kwam ik met een 3/2 winst binnen. Dat waren in ieder geval weer 2 punten. Nog 4 te gaan.

Helaas kwam ik er al snel achter dat de drie meiden achter mij het zwaar hadden. Thea (2e flight) battle’de door tot de 18e hole maar moest de punten helaas aan de tegenstander laten. Op het moment dat ik bij Francien kwam kijken (3e flight) maakt ze supergoed een chip-in op hole 15 en kwam 1 up te staan! Dit wist ze uiteindelijk op de 18e te vergroten tot een 2 up winst, yes! Yvon (4e flight) werd gesteund door captain Truus die in de 6e single al vroeg gewonnen had (7/6). Yvon had het moeilijk, maar wist negativiteit en moeilijke slagen om te zetten in een keurig gelijkspel op de 18e. En Kitty, onze trouwe Kitty, pakte achterin de 5e single met een mooie 6/4 winst.

Eindstand: 13-5! Overwinning nummer twee! Dat moest gevierd worden met kernzin nummer 4: ‘wijn is fijn’ (of voor de chauffeurs onder ons ‘een radler erbij maakt me blij’). De mooie zondag deed haar naam eer aan en lekker bijgekleurd konden we genieten van een warme hap. Het was een gezellige en heerlijke dag, goed georganiseerd en we zijn er hartstikke klaar voor om volgende week op Nijmegen deze winnende trend door te zetten!

Maaike Kuipers – copywriter Dames 1.36 zondag

Koud hè?

Vorig jaar startte de competitie met fantastisch weer. Vandaag waanden we ons even terug in 2018 en wel om meerdere redenen. We hebben een week de tijd gehad om de forse nederlaag van vorige week te verwerken. Welkom in de tweede klasse zullen we maar zeggen; er moet toch wel een tandje bij op dit niveau. Qua sterkte zijn we de underdog in onze poule, maar ja vorig jaar waren we ook niet echt een titelkandidaat. Het blijft tenslotte golf.

Helaas was Jaap nog geblesseerd en was Joop voor hem present. Volgens onze captains scheelde dat maar 1 letter (of toch 2?). Samen met Hans snorde hij naar De Dommel welke baan al heel vroeg in de volle zon lag te glanzen. Ron haalde de overige drie teamleden keurig thuis op. De routine om de spullen van vier golfers in zijn auto te proppen bleek nog niet verleerd …. Geen straf om na Amelisweerd vorige week op De Dommel te mogen spelen. In het ouderwetse clubhuis (waarover later meer….) werden wat herinneringen opgehaald aan eerdere bezoeken en constateerden we dat men hier een Ekster-wedstrijd heeft. Onze kopman voelde zich gelijk thuis na het incident van vorige week.  

Onze tegenstander was de thuisclub van vorige week. Op papier, na ons, de minst sterke tegenstander dus we hoopten stiekem op een stunt(je). De ochtendsessie verliep voorspoedig. Na 3 holes kon een deel van de verplichte teamkleding en uit en was het tijd om de rest van de dag in een polo te spelen. Wat een geweldig weer op een prachtige baan. Joop en Hans haalden de eerste punten voor ons team binnen door een prachtig getopte pitch van hun tegenstanders die plugged onder de rand van de bunker op 18 belandde. Dank u. Rene en Roberto zorgen voor nog twee punten maar Johan en Ron moesten de punten aan de tegenstanders laten.

De lunch zag er prima uit, behalve de wachttijd voor de traditionele kroketten. Snel werd de discussie gestart over de opstelling van de middag. We hebben tenslotte drie spelers met hetzelfde playing handicap. Hans kreeg op eigen verzoek wat tijd om de driving range te bezoeken zodat Johan en Rene de tweede en derde single zouden spelen en Hans de vierde. Een slimme taktiek?

De middag startten we op de andere lus, nog steeds in prachtige weersomstandigheden. Joop ging als eerste de baan in (maar komt vaak als laatste binnen ?); hij speelt graag de volle 18 holes twee keer. Mijn tegenstander had in de ochtend en ik kreeg te horen dat hij “heel ver en recht slaat”. Nou dat bleek. Op de eerste hole, een par 5, in twee klappen pin-high. Ouch. Na zeven holes slechts 1 down (met heel veel parren aan beide kanten), maar vanaf hole 8 maakte hij alleen nog maar parren en kon ik niet bijblijven. Daardoor was ik de eerste die de tegenstander moest feliciteren met de overwinning. Best raar dat je tevreden kunt zijn met een terechte nederlaag als je zelf heerlijk en goed gespeeld hebt. Tussenstand 4-4. Kort na mij brachten Hans en Rene de volgende punten op het scorebord. 8-4. Het gaat de goede kant op ….

Joop doorbrak de traditie door niet als laatste te finishen. Onderweg had ik al goede berichten gehoord (4 up halverwege) dus we hadden hoge verwachtingen van onze kopman. Het bleek toch nipt te zijn geworden want de beslissing viel pas op hole 18 in ons voordeel. Een 10-4 tussenstand en dus twee wedstrijdpunten voor Welderen 3! Roberto (helaas verloren) was net op tijd binnen voor ons overwinningsrondje. Captain Ron was vorige week nog op vakantie en wilde vandaag optimaal genieten. Het duurde dus geruime tijd voordat ook hij (met winst) kon delen in de feestvreugde.
Een blik op de scoreformulieren leerde ons dat onze kwelgeest van vorige week (de Rosendaelsche) na een 3-3 tussenstand ’s middags geen punt konden halen tegen Stippelberg. Gezien de vrijwel gelijkwaardige handicaps was dat een grote verrassing. Het lijkt erop dat de kampioenskandidaat zich gemeld heeft …

Na de overwinningsroes kwam de koude douche. Letterlijk. Ja echt, er was geen warm water! Hierdoor werd het omkleedritueel wel ingekort waardoor we redelijk om tijd aan tafel konden. Het diner was prima en we hebben onze bezoekers alvast wat voorbereid op hun bezoek aan Landgoed Golfbaan Welderen (doorlopen graag, sla nou een provisional, geniet van de bloesem, de greens zal wel even wennen zijn).

Volgende week zijn wij ontvangend team daarna mogen wij tegen Stippelberg aantreden op de Rosendaelsche. We hebben het niet echt getroffen met de banen ?. Vorige week waren we zo enthousiast de baan in gehold dat we vergeten waren een teamfoto te maken. Bij deze alsnog een plaatje van de opstelling van vandaag (ditmaal zonder Emiel en Jaap).

Namens team 3/36,

Johan Kuipers

Aaaahoee

De titel klinkt als een vogelroep. Is het dat ook? Raden maar ha,ha. Na de afgelopen maanden met lessen en veel oefenen konden we eindelijk aan de competitie beginnen. We hadden er zin in. Op naar Golfbaan Merwelanden tegen Delfland. 

We arriveerden ruim op tijd. een aantal speelsters van andere teams kwamen op het laatste moment aan, ivm een brug storing. Na de gebruikelijke ontvangst met koffie en lekkernijen begonnen we aan de greensomes. Lidwine en Cora, Sandra en Hannie wonnen en Margot en Marjan verloren. Een mooie 4-2 voorsprong om aan de lunch te beginnen. 

De weersvooruitzichten voor de middag waren in het begin goed maar later werd regen en onweer voorspeld. Dat mocht de pret niet drukken. Vol goede moed werd er aan de singles begonnen.
Margot en Marjan wilden graag revanche voor de ochtend. In alle partijen gebeurde wel wat bijzonders. Verkeerde bal spelen, naar verkeerde volgende hole lopen,waterballen, airshot en dan toch de volgende slag doen. Ja, ja het gebeurde allemaal. Maar de vogelroep was ook te horen, door een aantal mooie en soms gelukkige birdies. Ondanks slecht weer met regen en onweer eind van de middag kon de wedstrijd toch worden uitgespeeld. 

Benieuwd hoe nu uiteindelijk de uitslag was? Lidwine, Margot en Sandra wonnen, Cora speelde gelijk en Marjan en Hannie verloren. Genoeg om met 11-7 te winnen. Aaaahoee ! Dames proficiat! Na afloop hebben we samen met onze tegenstander veel gelachen onder het genot van een hapje en drankje. Een gezellige goede start van de competitie.

Groetjes “houtje 5”
Hannie Kuster