Wordt het nog spannend?
De laatste speeldag mochten wij aantreden op De Stippelberg tegen De Dommel om te proberen klassebehoud te realiseren. Geen kampioenschap hoor ik u denken? Nee dat zat er voor ons helaas niet in. Na een spannende afsluiting vorig jaar werden wij veroordeeld tot een nieuw jaar in de derde klasse van de 36-holes teams, maar in oktober besloot de NGF om ons toch een klasse hoger in te delen. Of wij dit te danken hadden aan fair-play (zou kunnen), onze inzet (zou ook kunnen), of steekpenningen (geen commentaar) laten we maar in het midden.

Geheel tegen de verwachting in hadden wij een wedstrijd gewonnen en werd er dus gerekend of de nummer laatst ons nog kon passeren. Voor de zekerheid speelde een deel van het team een oefenronde op vrijdag. Wow, wat een lange baan. Hé balen, de bunkers liggen hier wel allemaal “in play”. Die zandafgraving naast de baan ligt er zeker om de vele en grote bunkers royaal te kunnen vullen met nat en zwaar zand. “Dit is toch een par 5? Nee Ron, de meeste par 4-tjes zijn hier net zo lang als onze hole 14”. De ervaringen werden gedeeld met de rest van het team en het leek er even op dat we spelers te kort zouden komen ?. Gelukkig wilde iedereen toch bijdragen en was Jaap zelfs voor het eerst van de partij.

De kampioen ontving ons voor een dichte deur, de driving range bestond uit een afgebakend deel van het water van de zandafgraving met floating balls en de berg uit StippelBERG hebben we niet ontdekt. Bunker-berg of slagen-mee-berg zou een meer passende naam zijn geweest. Maar even serieus, het voltallige team verwelkomde ons en onder een winderig zonnetje mochten we van start op een lastige par 3. Op Welderen bleek een start op een par 3 (hole 11) geen succes, maar hier werd de toon gelijk gezet met een kaarsrechte ijzerslag op 2 meter van de vlag in zowel de eerste als de tweede foursome. Helaas waren dit wel de afslagen van de lagere handicappers van De Dommel… van onze kant moesten er al houtjes aan te pas komen. De eerste twee foursomes gingen verloren maar Ron en Jaap brachten tegen een op papier veel sterker koppel de eerste twee punten binnen. Goed voor ons doelsaldo: de opgave voor Amelisweerd werd nu toch wel erg lastig om ons nog te bedreigen. Al snel konden we opgelucht adem halen toen bleek dan zij zonder punten uit de dubbels waren gekomen: wij blijven in de tweede klasse!

Tijdens de prima lunch vroeg Joop nonchalant wie er ’s middags het genoegen had om tegen Martijn te spelen. Enthousiast meld ik mij waarop Joop mij veel plezier wenste en even uitweidde over enkele van zijn afslagen, waaronder een pegel van rond de 300 meter op hole 17. Gelukkig was ik al gewend aan longhitters en werd dit netjes opgebouwd van gemiddeld 230 meter in de eerste wedstrijd naar 240, 250 en nu ??? Tja, misschien kan hij niet putten. Helaas voor mij bleek de rest van zijn spel ook zeer verzorgd en speelde hij “slechts” zeven slagen beter dan zijn handicap. Jammer om dik te verliezen maar als het klasse verschil zo duidelijk zichtbaar kun je alleen maar je best doen genieten van zijn spel. Bizar om te zien dat een ijzer 2 gewoon 230 meter verder op de fairway kan landen en dat die bunkers waar wij best last van hadden voor hem niet in het baanboekje leken te staan.

Joop maakte het zoals gewoonlijk spannend maar kon deze keer niet voor een verrassing zorgen. Hans gebruikte het spreekwoord “een slecht generale….” om sterk spelend een punt binnen te brengen en Emiel had ’s middags ook een remedie gevonden om de baan te bedwingen en bracht ons vierde punt binnen. Net als ik was Ron vol lof over de kwaliteit van zijn tegenstander: een invaller die inderdaad geweldige ijzers kon slaan. Het seizoen voor Jaap was erg ongelukkig. Na een blessure opgelopen in een andere sport miste hij de eerste wedstrijd en ’s ochtend ging hij opnieuw door zijn enkel. Met een grimas besloot hij ’s middags toch aan de start te verschijnen waarvoor zijn tegenstander hem achteraf bedankte zodat hij niet de hele middag op het terras hoefde te zitten. Top gedaan.
Op het terras werd het seizoen onder het genot van een prima biertje, lekker spul dat Ayinger – smaakt naar meer, nog eens doorgenomen. De spelers van het gedegradeerde Amelisweerd kozen zelf voor een aparte tafel in de hoek (“wij kennen onze plaats”) voor het uitstekende diner (al had men een aparte definitie van “ham met meloen” want na de ham-salade werd alsnog een schaaltje meloen bolletjes geserveerd.

De speeches waren gelukkig wat korter dan de vorige keren maar ook nu kwamen “beste competitie ooit” en “leukste teams” (niets van gemeend hoor) weer langs. Het zit erop. We kunnen ons nu richten op de clubwedstrijden, werken aan de deelname eisen voor de competitie van volgend jaar, of gewoon voor de lol de baan in gaan. Want daar gaat het toch vooral om: genieten van dit verslavende spelletje op onze homecourse die er steeds beter bij komt te liggen of in april/mei op vreemde banen. We kijken al uit naar volgend jaar. En Stippelberg? Best een mooie baan, maar mag ik volgende keer van geel spelen?

Namens team 3/36,

Johan

Wat een slotdag
De laatste competitiedag tegen Merwelanden op golfbaan De Batouwe. De weersvooruitzichten waren goed en we hadden er zin in. Kampioen worden ging niet meer maar wel 2e worden. Merwelanden had nog wel kans op het kampioenschap als ze met 17-1 zouden winnen. Qua handicap zaten we dicht bij elkaar. Genoeg ingredienten voor een mooie wedstrijd.

Margot en Cora, Sandra en Hannie en Loes en Marjan vormden de foursomes. De baan lag er schitterend bij. Mooie flora en fauna met veel lawaai makende Canadese ganzen. Het bleek dat wij nog niet helemaal in vorm waren. Margot en Cora speelden gelijk, mooi. Helaas verloren we de andere 2 foursomes, 0-6. Zou het Merwelanden toch gaan lukken? De Batouwe moest billenknijpend toekijken.

Wij hadden allemaal onze redenen om er nog een keer voor te gaan. Natuurlijk die 2e plaats , Marjan wilde minimaal 1 punt binnenbrengen in deze competitie en Hannie wilde revanche op haar slechte spel van de ochtend. Omdat Lidwine er niet bij was mocht ondergetekende als eerste van start. Ik had geen last van een krokettenbal. Integendeel. Een lunch kan wonderen doenKnipogende emoticon. De eerste 3 holes won ik en de tegenstander werd een beetje gek van het fantasieloze rechtdoor slaan van mij. Die voorsprong gaf ik niet meer uit handen en ik won uiteindelijk met 7/5. Hoezo revanche op mijzelf. De Batouwe was blij met deze uitslag want dat betekende dat zij definitief kampioen waren.

De strijd om de volgende plaatsen was nog in volle gang. Margot en Loes kwamen binnen met verlies, vervolgens Marjan met a/s, yes punt is gelukt. Daarna kwam Cora met een mooie overwinning binnen en als laatste Sandra met helaas verlies. Eindstand 6-12 voor het zeer steady spelende Merwelanden. Dames we hebben ons best gedaanDuim omhoog. De andere wedstrijd eindigde in een 16-2 overwinning voor Delfland.

Dit betekende De Batouwe kampioen. Proficiat. Anderstein gedegradeerd en wij zijn uiteindelijk 4e geworden. Ja op zo’n slotdag kan veel gebeuren. Tijd om te gaan douchen en optutten voor de slotavond ,en wat voor een, GEWELDIG!!! Vooraf moesten we verzoeknummers doorgeven want ze hadden een dj geregeld. De Batouwe had een slotlied ( zie de foto) met een mooie zin in het refrein, “het waren mooie weken”.Duim omhoogHardop lachen Daar sluiten wij ons graag bij aan. Vervolgens werd er door iedereen gezongen en gedanst . Wat een slotavond!!!!!

Het team AAAAHOEE , Margot, Lidwine, Sandra,Marjan,Loes, Elly, Cora en ondergetekende, bedankt voor de gezellige sportieve competitie en volgend jaar weer.

Wij feliciteren alle kampioenen. Geniet nog van een mooi golfseizoen .

Groetjes “houtje 5”
Hannie Kuster

“Yes, we can”, “Yes, we did it”, en “Yes, we did it again”

 De Lingestars hebben afgelopen donderdag hun 3e competitiewedstrijd gespeeld. Dit keer te gast op de golfclub De Pan: een van de oudste en zeker een van de mooiste banen van Nederland. Helaas moest onze lieve en altijd zeer enthousiaste captain Corrie, deze wedstrijd i.v.m. ziekte aan haar voorbij laten gaan. Wij hopen van harte dat zij bij de laatste door de Lingestars te spelen wedstrijd er weer bij kan zijn Namens het team: heel veel sterkte! Een golfrondje op deze prachtig gelegen en uitstekend verzorgde bosbaan met mooie afwisselende holes en uitzichten is een feestje en werd voor de Lingestars een dubbel feest! 

18 matchpoints voor Welderen tegen 4 voor de dames van de Nieuwegeinse!!!!!!!!!!!!!! Wederom een prestatie van formaat. Ons motto: oefenen, oefenen en oefenen en dan komt het allemaal wel goed, lijkt te werken. Ook lijkt het er toch echt op dat de Lingestars hun naam eer aan doen en dat de tegenstanders terdege rekening moeten gaan houden met dit sterk debutanten team!! We hebben genoten van deze door de gastvrouwen van De Pan goed verzorgde golfdag, goed gespeelde maar vooral ook gezellige golfpartijen tegen de sportieve tegenstanders.

Volgende week zijn we te gast op: golfclub Amelisweerd en spelen dan de wedstrijd tegen de ervaren dames van golfclub De Pan. Dit wordt zeker geen makkie voor de Lingestars, maar we gaan er weer voor. 9 mei vindt de slotdag van deze leuke senioren dames competitie plaats en wel op onze thuisbaan Welderen.

Sportieve groet, De Lingestars

Na een welverdiende nachtrust en bij het ontwaken op zaterdagochtend na de eerste wedstrijd realiseerden wij ons al gauw dat de teerling*) dan wel geworpen mocht zijn, maar dat dit eigenlijk ook geen kunst is in het gortdroge Drenthe. Geen tijd om op onze lauweren te gaan rusten; er was werk aan de winkel! De volgende slag zou in de Achterhoek gaan plaatsvinden en wel nabij de pittoreske dorpjes Hoog- en Laag Keppel. In het masterplan van Captain Jo lag vast dat op woensdag 17 april het terrein verkend zou gaan worden. Dat Captain Jo niets aan het toeval over wil laten, werd al gauw duidelijk door de omtrekkende beweging die hij mij liet maken, waarbij de halve Achterhoek doorkruist werd om uiteindelijk de baan te benaderen vanuit een volstrekt onverwachte kant. En dat op een gewone oefendag!

Voor diegenen die nog nooit op de Keppelse gespeeld hebben: het is de meest chaotische baan die ik ooit bezocht heb. Daar waar je hole 3 verwacht ligt geen hole. En daar waar je na het spelen van hole 8 uiteindelijk hole 9 aantreft, heb je inmiddels de halve golfbaan en aanpalende bossen gezien. Een druk kruispunt voor golfers passeer je zelfs wel 4 keer. We hebben het dan nog niet eens over het ontbreken van verkeersborden in de baan zoals: ‘pas op gevaarlijke afslag’ of ‘overstekende golfballen’. Dan is het op onze drive range een stuk beter geregeld met duidelijke snelheidsaanduidingen: ‘niet harder dan 50km/h slaan’.

Een vreemde folklore van de locals is het maken van gaten in de baan. Beluchten OK, maar om nu gaten te maken waar de golfballen welhaast door opgeslokt kunnen worden, is wel een bijzondere bezigheid. Gelukkig vernamen wij dat je in dat geval de bal mag droppen (wanneer je deze tenminste terug kunt vinden). Uiteindelijk hebben wij onze tijd toch nuttig weten te besteden met het in kaart brengen van het terrein. Captain Jo heeft bijzonder veel aandacht besteed om ons te attenderen waar het overal ‘out-of-bounds’ is. Gezien het aantal ballen dat hij hierbij gebruikt heeft, mag gerust gesproken worden over een diepte investering. Ikzelf heb hier ook wat opgestoken. Loop niet te ver voor de captain uit. Je mist dan nuttige tips in de trant van: hier is een wintergreen. Speel dus niet de zomergreen aan…

Vrijdag de 19e was het dan uiteindelijk zover. Het team was ingedeeld, de starttijden waren bekend en de tegenstander was dit keer ‘De Scherpenbergh’. Sjoerd, deze keer 2de reserve speler, was ’s ochtends ook ter plaatse en had voor alle teamleden een attentie in de vorm van een mooie pitch-fork geregeld. Top Sjoerd! Nog even gezamenlijk een aantal groepsfoto’s van het complete team gemaakt en wij waren er weer klaar voor.

De ochtendsessie bracht helaas niet geheel wat wij er ons van voorgesteld hadden. Onze sterspelers waren onderweg blijkbaar wat sterren verloren wat dus resulteert in een speler zonder ster èn in een nederlaag. Gelukkig wisten de mindere goden de stand nog op 3-3 te brengen waardoor de schade beperkt bleef. Een goede leider houdt het hoofd echter koel en dirigeert zijn team dus direct naar het buffet zodat de aandacht hier op wordt gericht en het hoofd weer leeg wordt gemaakt. Over de middagsessie kan ik kort zijn. De tegenstander werd afgeslacht! Slechts een enkeling overleefde de slag. (Wellicht is het nuttig op te merken dat direct achter het golfbaanrestaurant een kerkje uit de eerste helft van de 16 eeuw staat en hiernaast een goed onderhouden kerkhof. We hebben nog gezamenlijk gedelibereerd of het wellicht gebruikelijk zou zijn om daar de casualties naar toe te brengen).

Voor de lezers die de moeite hebben genomen om deel 1 van dit feuilleton te lezen; sommige dingen lijken traditie te worden. Onder het genoegen van een (of meerdere) biertjes en wat snacks werden de verrichtingen van die dag besproken. En uiteindelijk moesten ook nog de punten worden opgeteld. Wij kwamen echter niet verder dan een totaal van 16.. er misten er dus nog 2. Hè, waar was Paul eigenlijk? En nee, dit keer was hij ook niet op hole 18 te vinden… waar zou hij nu weer uithangen hij was tenslotte bijna als eerste gestart? Wellicht realiseert Paul zich dat hij geen greenfee hoeft te betalen voor NGF-wedstrijden en wil hij dus optimaal gebruik maken van zijn speelrecht zoals hier en daar werd geopperd. Het kon natuurlijk ook zo zijn dat hij niet had opgelet toen captain Jo de out-of-bounds gebieden duidde. Maar ook dit keer kwam hij weer ‘boven water’. Ondanks de nodige omzwervingen wist hij uiteindelijk ook een overwinning binnen te halen wat de eindstand op 13-5 bracht. Hiermee heeft het team 4 wedstrijdpunten met een totaal score van 27 partijpunten binnengesleept.

Dat De Keppelse bespeeld wordt door een pragmatisch volkje blijkt o.a. uit het feit dat de horeca gelegenheid is ondergebracht in een verbouwde oude koeienstal. Gelukkig ruik je daar niets meer van en al met al was het eten best te pruimen. En net zoals lang geleden ‘ergens in een kleine dorpje in Gallië werd er die avond nog lang en uitbundig feest gevierd en vloeide de drank rijkelijk.

 Komende week: tegenstanders van ‘De Gelpenberg’, plaats van treffen: ‘De Sallandsche’

René van Brandenburg
junior van heren senioren 1.27

 *) Julius Ceaser sprak deze woorden bij het oversteken van het riviertje de Rubicon. Waarbij opgemerkt dat de schrijver geenszins beoogt een link te leggen tussen JC en captain Jo.