Proloog

De dag ervoor (zie Lotgevallen van een wedstrijdleiding), werd mij op het hart gedrukt, dat het niet altijd even fijn is om met een twee bal in een wedstrijd met meerdere drieballen te spelen. Ik sloot dan ook af met het geluk dat mij ten deel viel, om als eerste te mogen starten en nog wel met een twee-bal. In de wetenschap dat de wedstrijdleiding altijd een aantal tijdsloten voor aanvang van een wedstrijd blokkeert, waren wij dan ook verzekerd van een vlotte doorstroming. Alleen ons eigen spel kon nog roet in het eten gooien… 🙂

De wedstrijd

We starten beiden op hole 1 met een par en respectievelijk een bogey, ook hole twee liep lekker, hole drie idem maar nu alleen de rollen omgedraaid, de zon scheen, parasolletje op, de vogeltjes floten, geen afzwaaiers, kortom zowel letterlijk als figuurlijk geen wolkje aan de lucht. Alhoewel, op hole 4 aangekomen zien wij een vier-bal op hole 5. Waar komt die nu ineens vandaan? Hmm… daar zouden we wel eens snel op kunnen inlopen. Even een appje naar de wedstrijdleiding sturen… Op hole 5 aangekomen, komt de marshall in zicht. De redding nabij! Ruimbaan voor de wedstrijd grapte we nog naar elkaar… Helaas, de marshall had een andere kijk op de zaak. 🙁 De vier-bal loopt redelijk op tijd, dus of wij maar wat minder goed door wilde lopen, en aansluiting met de flight achter ons wilde houden. Met al mijn overtuigingskracht wist ik mijn flight-genoot in de hand te houden, het had wel eens slecht kunnen aflopen… Ondanks het feit dat zijn tas uiteindelijk droog is gebleven, de speler was redeloos en zijn spel, wel, dàt was reddeloos verloren.

Nu bleef ik zelf redelijk stoïcijns onder deze onverwachte tegenslag, tenslotte had ik dag ervoor nog deelnemers gemaand om het lot te accepteren zoals het komt. Geen dreigende overstromingen, lekkende dijken, nog steeds geen wolkje (dit keer alleen letterlijk) aan de lucht.
Ik opperde nog: ‘wanneer jij nu jouw ballen het bos in slaat, dan help ìk wel met zoeken’, dan gaan we vanzelf wat langzamer. Maar helaas, deze toch goedbedoelde suggestie werd niet overgenomen.
Een nieuw voorstel om bij hole 11 maar iets te gaan drinken met gebak erbij, werd met meer enthousiasme verwelkomt. Na een uitbreide pauze van zo’n 20-25 minuten stapte we beiden volle goede moed op hole 11 af. Groot was onze schrik toen we bij de green van hole 12 aangekomen, de vier-bal op de afslag van 13 zagen staan… 🙁 WTF !!?

Nawoord

Afijn, om een lang verhaal kort(er) te maken. We zijn uiteindelijk op hole 19 aangekomen. Doordat wij geen kans kregen ècht ver op de overige flights uit te lopen, kwamen de meeste flights relatief snel na ons binnen. Hierdoor hoefde ik gelukkig niet te lang te wachten om de eerste prijs in ontvangst te mogen nemen. Dàt, dan weer wel! 🙂

René van Brandenburg