Hierbij de winnaars Marc en Francien aan het woord:
Francien van Blokland:
Matchplay 2022 nieuwe stijl.
Deze nieuwe stijl zal nog wel een keer de revue passeren, dus daar hoeven we geen letters aan te verspillen…..😌
Anders dan bij de heren is het bij de dames al een unicum als er meer dan 12 deelnemers zijn, dit jaar waren het er 11. Da’s eigenlijk jammer want dan hebben de lagere hcp’ers een bye, waardoor zij redelijk relaxed in de middag pas hoeven aan te treden. Verrassend was de strijd tussen Marjon( van Gruijthuijsen) en Chislaine ( de Lange): er waren 20 hole’s nodig, Marjon was de gelukkige, maar moest s middags het onderspit delven tegen Yvon(Visser) Ikzelf mocht met Vanessa( van Lith) de baan in, ze wist optimaal van mijn foutjes te profiteren maar op Hole 14 waren we klaar, maar niet zonder af te hebben gesproken om nog weer met elkaar n ronde te spelen. Top!
Zondagmorgen was eerst Charlotte (Donkersloot) m’n tegenstander en tja, je kunt zo’n dag hebben dat alles lukt, zo ook in de middag: was bij Yvon het putje nèt er langs , bij mij vielen ze…. Dus ja Matchplay Kampioen 2022 .
Maar wel nog een oproep naar alle dames : kom op, geef je op, speel met dames die je vaag van gezicht kent, je leert misschien wat van elkaar , ook ik ben ooit zo begonnen……
Francien van Blokland.
Marc van Woesik:
The day after…………….
Vanochtend werd ik wakker, nog met een licht euforisch gevoel totdat ik een poging deed om op te staan. Alsof ik onder een stoomwals heb gelegen (tenminste, ik denk dat dat ongeveer zo voelt……)
Ik kan terugkijken op een geweldig weekend met prachtig weer en superleuke en spannende wedstrijden op de golfbaan.
En wat is matchplay toch leuk, hier komen alle facetten die golf zo mooi maken samen.
De strijd met je directe tegenstander, de invloed van een hele goeie bal op elkaar, trots en teleurstelling liggen dicht bij elkaar en wisselen elkaar in hoog tempo af.
Waar een paar slechte holes met strokeplay de moraal tot een dieptepunt brengen en houden geeft matchplay wat meer geestelijke ruimte. En die bleek afgelopen weekend meerdere malen nodig.
Ik zal de gedetailleerde beschrijving per ronde, per hole iedereen besparen. Wellicht leuk om te schrijven maar zeker niet leuk om te lezen. Ik houd het bij een hele korte samenvatting per ronde, met iets meer aandacht voor uitzonderlijke zaken die gepasseerd zijn..
En ik eindig met een aantal welgemeende en welverdiende bedankjes.
Ronde 1, 09:10, Jos Janssens
Op voorhand de makkelijkse pot vanwege het verschil in handicap en lengte (als jarenlang competitie-genoot mag ik dat zeggen). Maar Jos kan levensgevaarlijk zijn vanaf 100 meter. Deze zaterdagochtend bleek dat mee te vallen 6/5 en lekker vroeg (en lekker) lunchen.
Ronde 2, 13:10, Casper Klein Nagelvoort
Ik had al het een en ander over Casper gehoord maar nog nooit het genoegen gehad om met hem te spelen. Wat een fantastische (verre) ballen kan hij slaan en dan kon hij ook nog goed putten. Kortom, na een birdie op 11 van Casper ging ik naar 3 down en had ik de hulp van Casper in hoogsteigen persoon nodig om het tot een goed einde te brengen. Hij werd iets minder secuur waardoor er een aantal ballen de naburige weilanden bezochten, zodat ik op hole 17 toch als winnaar uit de bus kwam.
Ronde 3, 08:00, Tom Weijman
De finale van vorig jaar stond deze x in de ochtend al op de rol. En Tom had pech, ik speelde mijn beste ronde van het weekend, reeg de ene par aan de andere en bleek ineens zelfs te kunnen chippen. 5 up na 11 leek te gaan zorgen voor wederom een vroege lunch. Maar Tom zou Tom niet zijn als hij niet alles uit de kast zou halen, 12 par, 13 par, 14 par, 15 birdie, terug naar 2 up maar uiteindelijk bleek mijn par op 16 genoeg voor de zege.
Ronde 4, 13.00, Gert Jan Vink (junior)
Met de recente uitslagen van Gert Jan in mijn achterhoofd (73 en 78 met jeugd strokeplay), zijn uiterst soepele swing in mijn voorhoofd en mijn heerlijke broodje warm vlees in de buik kwam ik niet op gang terwijl Gert Jan de parren soepeltjes aan elkaar reeg. Waarbij zijn bereiken van de green op hole 3 in 2 slagen met volle bak wind tegen mij alvast het gevoel gaf dat mijn aankomende nederlaag echt verdiend zou zijn.
Ik kwam 4 down na 5, waarbij ik wel voelde dat mijn ‘ritme’ er aan kwam. Mijn approach op hole 5 was mijn eerste fatsoenlijk geraakte bal (hoewel dat al wel mijn 4e schot op hole 5 was). Mijn tijdens de lunch benoemde caddie Ron Visser vroeg zich waarschijnlijk af waar en hoe ik mijn GVB ooit had gehaald. Ron heeft deze holes benut om mijn op afstand bestuurbare trolley onder controle te krijgen en mij geestelijk op te beuren. Vanaf hole 6 draaide de rollen wat om. Ik deed niet veel fout meer en Gert Jan zijn spel begon wat barstjes te vertonen.
Langzaam meer zeker kwam ik terug. Mede gesteund door het aangroeiende aantal toeschouwers. Dat geeft zo’n ronde echt wat extra’s, dank daarvoor allemaal!
Na een ietwat gelukkige maar niet minder knappe par op 14 van Gert Jan leek het alsnog einde verhaal voor mij, 2 down, 4 te gaan.
Maar ook hier gaf mijn leeftijd/ervaring/wijze woorden van Ron/complimenten van de toeschouwers (doorhalen wat niet van toepassing is) uiteindelijk de doorslag, mijn 4 parren aan het einde bleken genoeg om 3 holes terug te pakken en dus op 18, met een zenuwslopende put van bijna 2 meter tot winnaar te worden uitgeroepen.
Het uiteindelijke recept voor de overwinning zag er als volgt uit:
- 0 birdies (in 4 rondjes, prutser dat ik er ben)
- 0 ballen kwijt (wel af en toe eentje naast de fairway, prutser dat ik er ben)
- Heeeeeeel veel parren
Bij deze wil ik de volgende personen nogmaals extra in het zonnetje zetten:
- De wedstrijdleiding (respect voor jullie werk!);
- De referee Nick (naast voorzitter zijn weet hij ook alles van de regels);
- Caddie Ron, die ondanks de in het vooruitzicht gestelde knuffel met mij toch zijn best bleef doen om mij rustig te houden;
- Het thuisfront en 3 vrienden die mij op afstand bemoedigende woorden per app bleven ‘inspreken’;
- De horeca die mij voor de altijd zware middagronde voorzagen van ijskoude icetea en heerlijke lunches;
- De greenkeepers voor de steeds meer in topvorm rakende baan.
Tot volgend jaar, als ik voor de 3e titel op rij hoop te gaan strijden!
Groetjes, Marc van Woesik
