Na de eerste 2 wedstrijden te hebben verloren tegen de single handicapers van de Hilversumsche en de bijna single handicappers van Zeewolde was onze tegenstander nu de Scherpenbergh. Gemiddelde WHS-handicap 11 tegenover onze kanjers met gemiddeld 17,5.

We hadden ons (weer) terdege voorbereid door op Zeewolde, de arena van de dag, te gaan voorspelen. Golfclub Zeewolde is een ledenbaan met 1300 leden voor de prachtige 27 holes baan en 400 leden voor de Par 3-4 baan. Alleen de binnenkomst al met een schitterende parkeerplaats, een mooi aangelegde tuin rondom het grote, sfeervolle clubhuis en de zeer verzorgde oefenfaciliteiten beloofde wat voor de kwaliteit van de baan zelf. En die was meer dan op orde met mooie fairways en vooral snelle greens. Greens die zich nog tegen ons zouden keren.

Vanuit Elst is het 80 km naar Zeewolde en ook vanwege de afstand zouden de 6 spelers voor die dag met 3 auto’s naar Zeewolde rijden. Captain René, hoewel dit keer reserve speler, maakte ook de reis naar Zeewolde in zijn witte E-bolide om zijn team waar dan ook te ondersteunen. Daarover verder meer.

Leo en ik reden samen en we hadden afgesproken om uiterlijk 08.30 uur te vertrekken vanaf de Carpool plaats bij de Rosendaelsche golfclub. Nu ken ik Leo (die nogal eens te laat is) en daarom was ik er al om 08.20 uur. Ik stelde mij zeer strategisch op zodat ik Leo van afstand aan kon zien komen. Dat Leo er inmiddels al was had ik niet voorzien en ook niet gezien. Toen ik na 20 minuten even uitstapte, bleek Leo 10 meter achter mij te staan! Was deze coördinatie fout een voorspelling voor wat ging komen? Hoe dan ook, we waren keurig op tijd voor de ontvangst, de laatste tactische bespreking en bemoedigende woorden van de captain, het inslaan op de driving range en vooral het uittesten van de snelheid van de (oefen)green. Stimp 10 schat ik…..

Rob en ik mochten als eerste greensome de baan in en begonnen met een birdie op de korte PAR 4 om vervolgens te ervaren dat onze tegenstanders toch wel heel veel meer lengte hadden met hun (af)slagen en de snelheid van de greens veel beter inschatten dan wij. Tja, Scherpenbergh heeft ook dergelijke gladde, snelle greens. Gevolg: 2&1 verlies. Ook Sjoerd en Leo en vervolgens Paul en Frans maakten voldoende 3-putts en konden geen punten binnen brengen. Stand bij de lunch dus 6-0 achter. Tijd voor ingrijpen door de captain! Hij bood aan om als caddie op te treden bij een van de teamleden. Paul wist zich vervolgens vergezeld door René die de afgelopen weken als een speer is gezakt met zijn WHS-handicap. Paul vroeg nog aan zijn tegenstander of die bezwaar had tegen de aanwezigheid van een caddie. Tegenstander Hans had achteraf gezien beter ‘ja’ of ‘liever geen caddie’ kunnen zeggen, want het bracht hem danig uit zijn spel waardoor het in de flight zelfs even onaangenaam werd. Was het deze mentale klap voor de tegenstander, was het dankzij de aanwezigheid van de caddie of ondanks de aanwezigheid van René dat Paul zijn single met 1up won? Feit is dat Paul de enige winstpunten binnenbracht en we met 16-2 verloren.

Maar de winst van Paul was niet het enige positieve wapenfeit. De 9 holes lussen op Zeewolde hebben de naam van platbodem schepen en hole Pluut 5 is een korte PAR 3 hole van 125 meter over het water. In de greensome die ik ’s morgens met Rob speelde lag hij al dicht bij de hole, maar tijdens zijn single maakte hij een hole-in-one! Zoiets maak je maar zelden mee en dat zal Rob ook nooit meer vergeten. Wij en de andere teams waren ook blij met deze prestatie, zeker omdat Rob het hele gezelschap bij het diner trakteerde op bubbels! Tijdens dit uiterst smaakvolle diner voerde de captain van de Hilversumsche nog het woord. Niet alleen als kampioen van de poule maar ook als gastheer voor de laatste speelronde. Omdat ook de Sallandsche onderuit ging met 16-2 is het nu al zeker dat zowel de Sallandsche als wij gaan degraderen naar de 4de klasse. Volgende week spelen we tegen de Sallandsche en gaat het om de poedelprijs. Het zal weinig verschil maken. We weten in elk geval wel zeker dat we gratis gaan spelen op een van de oudste en mooiste banen in Nederland (greenfee € 135) en dat onze gastheer, als winnaar van de poule, ons – zoals te doen gebruikelijk – zal vrijhouden van de drankjes die laatste speeldag.

NGF-Competitie: het mooiste golfevenement voor amateurs!

Johan de Vet

8 april 2022: na 2 jaar zonder competitie mag heren senioren 1.27 eindelijk weer spelen in de NGF-Competitie. In 2019 speelden we voor het laatst en werden we kampioen in de 4de klasse en dus mochten we nu opdraven in de 3de klasse. Allemaal 2 jaar ouder geworden, maar nog steeds scherp van geest, fanatiek en vooral dol op een stuk gezelligheid. Want gezellig is het altijd bij de NGF-Competitie.

De nieuwe uitdaging begonnen we vol vertrouwen met onze reis naar De Scherpenbergh in de buurt van Apeldoorn. Het was koud en er stond een snijdende oostenwind waardoor sommige teamleden haast in een winteroutfit verschenen. Op de mooie zandbaan zouden we onze nieuwe tegenstanders treffen van de Hilversumsche 3, de Sallandsche 4, van Zeewolde 6 en de gastheer Scherpenbergh 3. Wij als Welderen 1 hebben het laagste teamnummer en zou dat ook betekenen dat in ons team de laagste handicappers zitten? Of ligt het anders?

Het was gissen naar de sterkte van de andere teams en vooral ook naar onze eerste tegenstander, Hilversumsche 3. Onze captain had alles in het werk gesteld om de handicaps van de tegenstanders te achterhalen, maar slaagde daar niet in. Of wist hij het wel en wilde hij ons pas op het laatste moment confronteren met wat we nu weten? Onze tegenstanders van de Hilversumsche bleken uit louter single handicappers te bestaan! De laagste 3.9 en de hoogste 7.1 terwijl onze laagste handicapper 14.1 noteert! Na een eerste schok volgde een korte teambespreking met peptalk. Een handicap zegt niets, die hebben ze vast op papier gekregen, zeker allemaal oude mannen die geen kaart meer lopen en meer van dat soort wensgedachten. Maar ook een feit: we hebben ook de Golfer van het Jaar 2021 in ons team die ons heeft verblijd met een paar golfsokken waarin magische krachten zijn verwerkt.zou dat ook betekenen dat in ons team de laagste handicappers zitten? We gaan ze pakken!

Aanvallen is dus de beste verdediging en zo gingen we de greensomes in. Rob en René (gezamenlijke PHCP 31) begonnen de eerste 2 holes met birdie birdie, gingen nooit down en wonnen uiteindelijk 1 up van hun tegenstanders (gezamenlijke PHCP 5!). Sjoerd en ondergetekende (eveneens PHCP 31) wonnen de eerste hole, gingen even down maar trokken de stand bij hole 4 weer gelijk om bij hole 9 de beslissende slag toe te brengen aan hun tegenstanders (PHCP 8!): eveneens 1 up. Hans en Leo (PHCP 35) waren zo vriendelijk om die single handicappers (PHCP 10!) ook een succesje te gunnen en verloren uiterst eervol 5&4. Stand na de greensomes 4-2 voor Welderen!

Terug in het prachtige en gezellige clubhuis ontvingen we de bewondering van de gastheer en de andere 2 teams die nauwelijks konden begrijpen wat wij hadden gepresteerd. Waren wij gewoon duikboten of hadden wij magische krachten? Laten we het erop houden dat wij echt een team zijn. Iets wat we de afgelopen 6 jaar hebben opgebouwd en ook in de Corona periode hebben doorgezet door veel samen te spelen. Wij halen het beste uit elkaar als we gezamenlijk een prestatie moeten neerzetten. Alhoewel de sokken van Sjoerd natuurlijk ook hielpen.

Met ons hoofd in de wolken genoten we van een heerlijke lunch maar realiseerden ons ook, realistisch als we zijn, dat het in de singles anders zou lopen. Alle 6 single handicappers met drives van 210 meter carrie en meer waren in staat om een PAR 5 in twee slagen te halen en deden dat soms ook. Over de middag kunnen we dan ook kort zijn: 6 partijen kansloos verloren alhoewel hole 13 door iedereen werd gehaald en Hans pas op hole 17 het trotse hoofd boog.

Tijdens onze matches praat je natuurlijk met je tegenstanders en dan blijkt dat dit team zich als vriendengroep had ingeschreven en door de golfclub Hilversumsche als Heren Senioren 3.27 was ingedeeld in plaats van het team van 2 jaar geleden dat uit hogere handicappers bestond. Tja, en als je gemiddelde leeftijd rond de 55 is (wij 69) mag je wel verwachten dat ze de gedoodverfde kampioen zijn. Overigens waren het ook erg gezellige kerels zoals bleek na afloop bij de borrel en de borrelhap.

Na het douchen en omkleden in de mooie herenkleedkamer met veel te kleine handdoekjes voor de volwassen, enigszins uitgedijde mannenlichamen, konden we aanzitten aan (ja, ja, 2 keer aan) het voortreffelijke 2-gangen diner omgeven met sterke verhalen en hier en daar een glaasje (of 2) wijn. Onze captain had gelukkig een goede afspraak gemaakt met de andere captains dat alleen de ontvangende captain en de captain van het volgende team zouden speechen. Zo voorkom je ellenlange onderbrekingen van het heerlijke eten. Onze captain was (helaas of gelukkig?) bij aanvang van het diner nog in de kleedkamer toen de gastheer het woord voerde, dus het bleef bij één speech. Volgende week krijgt hij als gastheer volop de kans om zijn redenaarskunsten ten toon te spreiden….

Johan de Vet